Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

*Jón Þorsteinsson

Fyrsta ljóðlína: Sat ég á sæströnd / sorgum hnípinn
Heimild:Norðanfari
Bragarháttur:Fornyrðislag
Viðm.ártal:≈ 1850–1875
Tímasetning:1862
Flokkur:Eftirmæli

Skýringar

Jón, sonur Helgu, fæddist 13. nóvember 1832. Hann drukknaði 29. mars 1862, en þá var hann háseti á skipi í eigu Ásgeirs Einarssonar, alþingismanns á Þingeyrum. (Pjetur Guðmundsson. III, bls. 155.)
1.
Sat ég á sæströnd
sorgum hnípinn
hræddist öskur
frá hafróti kalda,
þrumdi loft
af þjósti vinda
gnudduðu náhljóð
gneggin foldar.
2.
Hjartkæri mögur
hugumstóri,
stjórnari bestur
á stelki báru,
sá ég þig reifðan
ránar faðmi,
voði talinn
við þér blasti.
3.
Hátt gein holskefla
of höfði þínu,
nöldruðu kátar
nornir skapa,
á líf þitt stríddu
stórbokkar þessir,
alvalds ráðstöfun
ögraði þeim.
4.
Barðist mér hjarta
í brjósti þröngu,
heltar bana
hneig þig flatan;
sárt þín ég sakna,
sakna þín allir
þeir sem að þekktu
þig eins og varst.
5.
Hríslaði geislum
úr hafi dauða,
birti fyrir augum
baldri þorna.
Andi þinn svam
til sælli heima,
fögur var höfn
á friðar landi.
6.
Hvarf þá ótti,
hryggð og mæða
þér breiddi mót faðminn
fylkir dýrðar,
leystum frá synd
og svaðilförum
leiddi hann þig
í ljóssins höllu.
7.
Nýjan skrúða
skenkt þér hefur
litaðan rauðu
lambsins blóði;
yndi, hnoss, æra
eru þér valin,
laun fyrir dyggðir
og dáðir allar.
8.
Græt ég þig Jón,
en Guði séu þakkir
þú lifir heill
í lífsins sölum
um eilífð prísar
aldanna föður;
vertu sæll
og við munum finnast.[2]