Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Ásareiðin

Fyrsta ljóðlína:Jóreyk sé eg víða vega
Viðm.ártal:≈ 1875
I

1.
Jóreyk sé eg víða vega
velta fram um himinskaut,
norðurljósa skærast skraut.
Óðinn ríður ákaflega
endilanga vetrarbraut.
2.
Sópar himinn síðum feldi
Sigfaðir með reiddan geir,
hrafnar elta og úlfar tveir,
vígabrandar vígja eldi
veginn þann, sem fara þeir.
3.
Sleipnir tungla treður krapa,
teygir hann sig af meginþrótt,
fætur ber hann átta ótt,
stjörnur undan hófum hrapa
hart og títt um kalda nótt.
4.
Hlórriði mun eftir aka
í Ásamóði bratta leið,
hamrammt grípa hafrar skeið,
undir taka björg og braka
er bokkar skaka ísarnreið.
5.
Freyja því næst ekur ettir
eins og fuglinn létt og snart,
snertir bláa vegu vart,
mjallahvítir mása kettir,
mala síst en blása hart.
6.
Af lokkum Freyju og ljósum hvarmi
leggur bjarma á himininn,
gullnum roða af rjóðri kinn;
hefur hún í hvítum armi
haglega gerða rokkinn sinn.
7.
Ásynjur og Æsir síðar
ásamt herða snarpa ferð,
fremstan þeirra Frey þú sérð,
allir ríða utan Víðar,
öflug hans er skóagerð.,
8.
Enginn dyninn hófa heyrir
hart þó knúin goða dýr
yfir kristalls bruni brýr,
Heimdallur með horni keyrir,
höndina einu brúkar Týr.
9.
Valkyrjum á ferðaflaumi
fylgja snúðugt Einherjar,
jór blæs móðugt margur þar,
Hölkvir ásamt Gota og Glaumi
og Grani stærstur Sigurðar.
10.
Hildur ríður hinst og Þrúður,
hópinn prýðir mannval best,
Starkaður þar stikar mest,
Hákon jarl og Hörgabrúður
heiðna reka norðan lest.
11.
Öllum fjarri förunautum
fara einar systur þrjár,
svipmiklar með silfurhár,
á himin varpa hálsaskautum,*
hrökkva af augum frosin tár.
12.
Jóreykur um vegu víða
veltur fram á himinskaut,
leiftrar göfugt geisla skraut.
Einherjar og Æsir ríða
endilanga vetrarbraut.
II

13.
Er þau sáu siðinn nýja
setjast að í fornri vist,
viku goðin burtu byrst;
eigi Surt né Úlf þau flýja,
en – þau flýja Hvítakrist.
14.
Í átthagana enn þau leita
er á vetrum lækkar sól,
norðankólgur nísta pól,
en stjörnur hvolfið skærar skreyta,
skunda þau upp á himinból.
15.
Koma þau upp við Elivoga,
er þeim leiðin forna kunn,
svöl þar glymur yfir unn,
en er himinn hallar boga
halda þau oní Mímisbrunn.
16.
Ein þar goða situr systir,
sem að aldrei heiman gekk,
alda starfið frægst hún fékk;
um aldur og ævi rún hún ristir
reikningsglögg á Sökkvabekk.
17, Við engar er hún aldir bundin,
ei við siðaskipti nein,
Saga er ávallt söm og ein;
heims þótt komi hinsta stundin
heldur hún áfram sinni grein.
18.
Þó að fornu björgin brotni,
bili himinn og þorni upp mar,
allar sortni sólirnar,
aldrei deyr þótt allt um þrotni
endurminning þess sem var.