Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Konungsbók Eddukvæða 17

Fáfnismál eftir Konungsbók

KONUNGSBÓK EDDUKVÆÐA
Fyrsta ljóðlína:Sveinn ok sveinn
Bragarháttur:Ljóðaháttur
Viðm.ártal:≈ 900–1275
1.
Sveinn ok sveinn!
Hverjum ertu sveini um borinn?
Hverra ertu manna mögr
er þú á Fáfni rautt
þinn inn frána mæki?
Stöndumk til hjarta hjörr!
2.
Göfugt dýr ek heiti
en ek gengið hefk
inn móðurlausi mögr,
föður ek ákka
sem fira synir,
geng ek einn saman.
3.
Veiztu ef föður né áttat
sem fira synir,
af hverju vartu undri alinn?
4.
Ætterni mitt
kveð ek þér ókunnigt vera
ok mik sjálfan ið sama:
5.
Sigurðr ek heiti
— Sigmundr hét minn faðir —
er hefk þik vápnum vegið.
6.
Hverr þik hvatti,
hví hvetjaz lézt,
mínu fjörvi að fara?
Inn fráneygi sveinn,
þú áttir föður bitran
á burnu skjór á skeið.
7.
Hugr mik hvatti,
hendr mér fulltýðu
ok minn inn hvassi hjörr;
fár er hvatr
er hröðaz tekr
ef í barnæsku er blauðr.
8.
Veit ek, ef þú vaxa næðir
fyr þinna vina brjósti,
sæi maðr þik reiðan vega;
nú ertu haftr
ok hernuminn,
æ kveða bandingja bifaz.
9.
Því bregðr þú nú mér, Fáfnir,
að til fjarri sják
mínum feðrmunum,
eigi em ek haftr
þótt ek væra hernumi;
þú fannt að ek lauss lifi!
10.
Heiftyrði ein
telr þú þér í hvívetna
en ek þér satt eitt segik:
Ið gjalla gull
ok ið glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar að bana!
11.
Fé ráða
skal fyrða hverr
æ til ins eina dags
þvíat einu sinni
skal alda hverr
fara til heljar heðan.
12.
Norna dóm
þú munt fyr nesjum hafa
ok ósvinnz apa;
í vatni þú drukknar
ef í vindi rær;
allt er feigs forað.
13.
Segðu mér, Fáfnir,
allz þik fróðan kveða
ok vel margt vita:
Hverjar ru þær nornir
er nauðgönglar ru
ok kjósa mæðr frá mögum?
14.
Sundrbornar mjök
hygg ek að nornir sé,
eigut þær ætt saman;
sumar eru áskunngar,
sumar álfkunngar,
sumar dætr Dvalins.
15.
Segðu mér það, Fáfnir,
allz þik fróðan kveða
ok vel margt vita,
hvé sá hólmr heitir
er blanda hjörlegi
Surtr ok æsir saman.
16.
Óskópnir hann heitir
en þar öll skulu
geirum leika goð;
Bilröst brotnar
er þeir á brott fara
ok svima í móðu marir.
17.
Ægis hjálm
bar ek um alda sonum
meðan ek um menjum lág;
einn rammari
hugðumk öllum vera,
fannka ek marga mögu.
18.
Ægis hjálmr
bergr einugi
hvars skulu reiðir vega;
þá það finnr
er með fleirum kjömr
að engi er einna hvatastr.
19.
Eitri ek fnæsta
er ek á arfi lá
miklum míns föður.
20.
Inn rammi ormr,
þú gjörðir fræs mikla
ok gazt harðan hug;
heift að meiri
verðr hölða sonum
að þann hjálm hafi.
21.
Ræð ek þér nú, Sigurðr,
en þú ráð nemir
ok ríð heim heðan!
Ið gjalla gull
ok ið glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar að bana!
22.
Ráð er þér ráðið
en ek ríða mun
til þess gullz er í lyngvi liggr,
en þú, Fáfnir, ligg
í fjörbrotum
þar er þik Hel hafi!
23.
Reginn mik réð,
hann þik ráða mun,
hann mun okkr verða báðum að bana;
fjör sitt láta
hygg ek að Fáfnir myni;
þitt varð nú meira megin.
24.
Heill þú nú, Sigurðr,
nú hefir þú sigr vegið
ok Fáfni um farið;
manna þeira
er mold troða
þik kveð ek óblauðastan alinn.
25.
Það er óvíst að vita
þá er komum allir saman,
sigtíva synir,
hverr óblauðastr er alinn;
margr er sá hvatr
er hjör né rýðr
annars brjóstum í.
26.
Glaðr ertu nú, Sigurðr,
ok gagni feginn
er þú þerrir Gram á grasi;
bróður minn
hefir þú benjaðan
ok veld ek þó sjálfr sumu.
27.
Þú því rétt
er ek ríða skyldak
heilög fjöll hinnig;
fé ok fjörvi
réði sá inn fráni ormr
nema þú frýðir mér hvats hugar.
28.
Sittu nú, Sigurðr,
en ek mun sofa ganga
ok halt Fáfnis hjarta við funa!
Eisköld ek vil
etin láta
eftir þenna dreyra drykk.
29.
Fjarri þú gekkt
meðan ek á Fáfni rauðk
minn inn hvassa hjör;
afli mínu
atta ek við orms megin
meðan þú í lyngvi látt.
30.
Lengi liggja
létir þú þann lyngvi í,
inn aldna jötun,
ef þú sverðs né nytir,
þess er ek sjálfr gjörða,
ok þíns ins hvassa hjörs.
31.
Hugr er betri
en sé hjörs megin
hvars reiðir skulu vega
þvíat hvatan mann
ek sé harðliga vega
með slævu sverði sigr.
32.
Hvötum er betra
en sé óhvötum
í hildileik hafaz
glöðum er betra
en sé glúpnanda
hvað sem að hendi kjömr.
33.
Þar sitr Sigurðr
sveita stokkinn,
Fáfnis hjarta
við funa steikir;
spakr þætti mér
spillir bauga
ef hann fjörsega
fránan æti.
34.
Þar liggr Reginn,
ræðr um við sik,
vill tæla mög
þann er trúir hánum,
berr af reiði
röng orð saman,
vill bölva smiðr
bróður hefna.
35.
Höfði skemmra
láti hann inn hára þul
fara til heljar heðan!
Öllu gulli
þá kná hann einn ráða,
fjölð, því er und Fáfni lá.
36.
Horskr þætti mér
ef hafa kynni
ástráð mikið
yðvar systra;
hygði hann um sik
ok Hugin gleddi;
þar er mér úlfs vón
er ek eyru sék.
37.
Erat svá horskr
hildimeiðr
sem ek hers jaðar
hyggja myndak
ef hann bróður lætr
á brott komaz
en hann öðrum hefr
aldrs of synjað.
38.
Mjök er ósviðr
ef hann enn sparir
fjánda inn fólkská
þar er Reginn liggr
er hann ráðinn hefr;
kannat hann við slíku að sjá.
39.
Höfði skemmra
láti hann þann inn hrímkalda jötun
ok af baugum búa;
þá mundu fjár
þess er Fáfnir réð
einvaldi vera.
40.
Verða svá rík sköp
að Reginn skyli
mitt banorð bera
þvíat þeir báðir bræðr
skulu brálliga
fara til Heljar heðan.
41.
Bitt þú, Sigurðr,
bauga rauða;
era konungligt
kvíða mörgu!
Mey veit ek eina,
myklu fegrsta,
gulli gædda,
ef þú geta mættir.
42.
Liggja til Gjúka
grænar brautir,
fram vísa sköp
fólklíðöndum;
þar hefir dýrr konungr
dóttur alna,
þá mundu, Sigurðr,
mundi kaupa.
43.
Salr er á há
Hindarfjalli,
allr er hann útan
eldi sveipinn;
þann hafa horskir
halir um görvan
ór ódökkum
ógnar ljóma.
44.
Veit ek á fjalli
fólkvitr sofa
ok leikr yfir
lindar váði;
Yggr stakk þorni:
aðra felldi
Hör-Gefn hali
en hafa vildi.
45.
Knáttu, mögr, sjá
mey und hjálmi
þá er frá vígi
Vingskorni reið;
máat Sigrdrífar
svefni bregða,
skjöldunga niðr,
fyr sköpum norna.