Kveðja til Íslands | BRAGI
Bragi, óðfræðivefur

Söfn

Íslenska
Íslenska

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Innskráning ritstjóra

Flokkar

Allt  (2701)
Afmæliskvæði  (13)
Ástarljóð  (32)
Biblíuljóð  (2)
Bæjavísur  (2)
Bænir og vers  (22)
Eddukvæði  (30)
Eftirmæli  (36)
Ellikvæði  (6)
Formannavísur  (16)
Gamankvæði  (30)
Grýlukvæði  (5)
Harmljóð  (1)
Háðkvæði  (4)
Heilræði  (10)
Heimsádeilur  (7)
Helgikvæði  (44)
Hestavísur  (1)
Jóðmæli  (3)
Jólaljóð  (5)
Kappakvæði  (5)
Lífsspeki  (5)
Ljóðabréf  (18)
Náttúruljóð  (50)
Rímur  (203)
Sagnadansar  (33)
Sagnakvæði  (4)
Sálmar  (388)
Sorgarljóð  (1)
Sónarljóð  (13)
Særingar  (1)
Söguljóð  (9)
Tíðavísur  (15)
Tregaljóð  (6)
Vetrarkvæði  (2)
Vikivakar  (13)
Vögguljóð  (5)
Ýkjukvæði  (5)
Þorrakvæði  (4)
Þululjóð  (4)
Þulur  (2)
Ævikvæði  (5)

Kveðja til Íslands

Fyrsta ljóðlína:Far vel, gamla feðra grund!
bls.4–7
Bragarháttur:Sex línur (tvíliður) ferkvætt aBaBCC
Viðm.ártal:≈ 1875
1.
Far vel, gamla feðra grund!
fer ég nú af skauti þínu;
þar með kalda’ og þreytta mund
þreifst eg eftir standi mínu;
en mörgum bjóstu bet’r í haginn
brosti’ ei gleði sérhvern daginn.
2.
Geym vel minna feðra fræ,
falið undir þínu hjarta;
láttu sérhvern bónda’ á bæ b
lómgast vel, svo þurfi’ ei kvarta.
Þeir með dáð og dugnað’ sínum
dafni vel á brjóstum þínum.
3.
Höfðingjunum hlúðu að,
en hafðu’ ei til þess bænda sveita;
þeim góðu herrum bú þú bað
af basli, sem kann hendur þreyta;
láttu þeirra hörund hitna!
hollt er þeim að mega svitna.
4.
Líttu’ á þinna niðja nauð;
nákvæmara þetta grunda;
kaldra þinna krakka brauð
kastast lát ei fyrir hunda,
svo blóðsognum af brjóstum þínum
burt ei hrökkvi í armóð sínum.
5.
Láttu’ hið aldna ættarblóð
í æðum hitna sona þinna;
láttu ei frjálsa þína þjóð
þola’ ofríki granna sinna;
kom þú lífi’ í kuldastráin,
kúgun fyr enn liggja dáin.
6.
Þúsund ára þinna öld
þér er nú að baki’ að hverfa.
Gömlu feðra frelsis-skjöld
fagran láttu börnin erfa;
láttu sjá að sértu móðir
og synir þínir liðsmenn góðir.
7.
Það eru’ undur, þjóðhátíð
þínir synir eru að nefna,
baunverskan er láta lýð
lög þín brjóta’ og heit ei efna,
hann sem blóði blandnar veigar
bandingjanna glaður teigar.
8.
Undir hlekkjum ánauðar
ólgi’ hið forna kóngablóðið;
þínar sanni sögurnar
að sértu hetju niðja móðir.
Enn er tími’ og enn er vonin;
áttu margan hraustan soninn.
9.
Fest í huga fram á braut
fylgir mér þín gamla saga.
Barnalán þitt blómgvi skaut,
blessuð sértu alla daga!
Kaldlynd vertu’ ei vinum mínum,
vef þá blítt í örmum þinum.
10.
Nú skal halda fram á fley
ferðbúið til vesturheima.
Sit heil, gamla Garðars ey!
götu mína hlýt ég sveima,
studd vinar engum armi,
ísköldum af þinum barmi.
11.
Fingur Guðs mér vísar veg;
vil ég móðrökk áfram halda,
tilsjá hans því treysti ég,
torsótt mörg þó rísi alda.
Lærði’ eg barn, við brjsóst þín, móðir,
að biðja þann er skapti þjóðir.
12.
Fagurbúinn bíður knör
börnum þínum við að taka,
sem nú flýja hin köldu kjör
og kveðju senda þér til baka.
Norðmenn flýðu á náðir þínar
og Norðmenn sækja frændur sína.
13.
Kveðju mína þyl eg þér,
þig nær síðast lít úr hafi;
tii fararheilla móðir mér
mjallahvítu veifar trafi
og svalan anda af tryggðataugum
tára brendum sendir augum.