Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Arinbjarnarkviða

Fyrsta ljóðlína:Emk hraðkvæðr / hilmi at mæra
Bragarháttur:Kviðuháttur
Viðm.ártal:≈ 975
1.
Emk hraðkvæðr
hilmi at mæra,
en glapmáll
of gløggvinga,
opinspjallr
of jöfurs dáðum,
en þagmælskr
of þjóðlygi,
2.
skaupi gnœgðr
skrökberöndum,
emk vilkvæðr
of vini mína;
sótt hefk mörg
mildinga sjöt
með grunlaust
grepps of œði.
3.
Hafðak endr
Ynglings burar,
ríks konungs,
reiði fengna;
drók djarfhött
of dökkva skör,
létk hersi
heim of sóttan,
4.
þars allvaldr
und ýgs hjalmi,
ljóðfrömuðr,
at landi sat;
stýrði konungr
við stirðan hug
í Jórvík
úrgum ströndum.
5.
Vasa þat tunglskin
tryggt at líta
né ógnlaust
Eiríks bráa,
þás ormfránn
ennimáni
skein allvalds
œgigeislum.
6.
Þó bólstrverð
of bera þorðak
maka hœings
markar dróttni,
svát Yggs full
ýranda kom
at hvers manns
hlusta munnum.
7.
Né hamfagrt
hölðum þótti
skaldfé mitt
at skata húsum,
þás ulfgrátt
við Yggjar miði
hattar staup
at hilmi þák.
8.
Við því tók,
en tvau fylgðu
sökk sámleit
síðra brúna
ok sá muðr,
es mína bar
höfuðlausn
fyr hilmis kné.
9.
Þar tannfjölð
með tungu þák
ok hlertjöld
hlustum göfguð,
en sú gjöf
golli betri
hróðugs konungs
of heitin vas.
10.
Þar stóð mér
mörgum betri
hoddfíöndum
á hlið aðra
tryggr vinr minn,
sás trúa knáttak,
heiðþróaðr,
hverju ráði.
11.
Arinbjörn,
es oss einn of hóf,
knía fremstr,
frá konungs fjónum,
vinr þjóðans,
es vættki ló
í herskás
hilmis garði.
12.
Ok - - - -
- - stuðli lét
margfrömuðr
minna dáða,
sem en - - að - -
- - - Halfdanar
at í væri
ættar skaði.
13.
Munk vinþjófr
verða heitinn
ok váljúgr
at Viðurs fulli,
hróðrs ørverðr
ok heitrofi,
nema þess gagns
gjöld of vinnak.
14.
Nú-s þat sét,
hvars setja skal
bratt stiginn
bragar fótum
fyr mannfjölð,
margra sjónir,
hróðr máttigs
hersa kundar.
15.
Erum auðskœf
ómunlokri
magar Þóris
mærðar efni,
vinar míns,
þvít valið liggja
tvenn ok þrenn
á tungu mér.
16.
Þat telk fyrst,
es flestr of veit
ok alþjóð
eyru sœkir,
hvé mildgeðr
mönnum þótti
bjóða björn
birkis ótta.
17.
Þat allsheri
at undri gefsk,
hvé hann urþjóð
auði gnœgir,
en grjót-björn
of gœddan hefr
Freyr ok Njörðr
at féar afli.
18.
En Hróalds
at höfuðbaðmi
auðs iðgnótt
at ölnum sifjar,
sér vinreið
af vegum öllum
á vindkers
víðum botni.
19.
Hann drógseil
of eiga gat
sem hildingr
heyrnar spanna,
goðum ávarðr
með gumna fjölð,
vinr Véþorms,
veklinga tös.
20.
Þat hann viðr,
es þrjóta mun
flesta menn,
þótt fé eigi,
kveðka skammt
meðal skata húsa
né auðskept
almanna spjör.
21.
Gekk maðr engi
at Arinbjarnar
ór legvers
löngum knerri
háði leiddr
né heiptkviðum
með atgeirs
auðar toptir.
22.
Hinn-s fégrimmr,
es í Fjörðum býr,
sá-s of dolgr
Draupnis niðja,
en sökunautr
Sónar hvinna,
hringum hættr,
hoddvegandi.
23.
Hann aldrteig
of eiga gat
fjölsáinn
með friðar spjöllum
- - - - - -
* * *
24.
Þat-s órétt,
ef orpit hefr
á máskeið
mörgu gagni,
ramriðin
Rökkva stóði,
vellvönuðr,
þvís veitti mér.
25.
Vask árvakr,
bark orð saman
með málþjóns
morginverkum,
hlóðk lofköst
þann-s lengi stendr
óbrotgjarn
í bragar túni.
(Egils saga Skalla-Grímssonar, bls. 258–267)