Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.
1.
Man ég stundir margar
mærrar Ingibjargar
þegar sat á hægri hlið.
Ástar blysið bjarta
brenndi sál og hjarta.
Ánægð saman undum við.
2.
Nær á rósa runna
regin-voldug sunna
sínum stráði geisla glans,
gengum við um grundu
glöðu um morgun stundu,
klædd í skrauti kærleikans.
3.
Viður yndi vífsins
var þá hátíð lífsins
míns í liðin heimi hér.
saklaus ástar sæla
sárt mig gjörði tæla.
völd og hvikul vonin er.
4.
Frek því norn forlaga
frá mér gjörði draga
unga sprundið afar fljótt.
Sólhvörf sælu daga
sáran hlýt ég klaga
fram að dimmri dauðans nótt.
5.
Þegar blærinn blíður
beint að sunnan líður
heiðan fram um himinveg,
hjartkær hringa lína,
heilsan færir þína;
við það kætist allur eg.
6.
Mér og kossum mjúkum
miðlar ástarsjúkum
varmar löngum varir á,
þerrir tárin trega
títt og innilega
fallin yfir fölva brá.
7.
Þungir fossar falla
fram um Esju hjalla
út að blárri unnar slóð.
Þeir um ástir, yndi
og heims hverfullyndi
fögur dynja láta ljóð.
8.
Þann við strauminn stríða
og stúlkan mín hin fríða,
hlustandi á iðu óm,
sátum síðla’ á kvöldin;
svifu’ um hæða tjöldin
næturroðans björtu blóm.
9.
Var að síga sólin
sæl við norðurpólinn
niður hafs í nákalt skaut,
skein á jöðrum skýja
skart eyglóar hlýja
mikið hátt á himinbraut.
10.
Blómin þá hin blíðu,
búin skrauti fríðu,
við þvílíka sorgar sjón
hníga höfuð létu
hóglega og grétu,
svo í tárum flóði frón.
11.
Eins nam undir renna,
eðla blómið kvenna,
okkar blessuð ásta sól,
sem skein um dýrðardaga
í dimmum geim forlaga.
Bleikur hana bakki fól.
12.
Unaðs aftanroða
einan fæ að skoða
skapadóms á skýjum hátt.
Nú því geðið gljúpa
grætur kærleiks-djúpa;
vill til gleði verða fátt.
13.
Meðan hrifið harmi
hjartað slær í barmi
ókomna um ævistund,
meðan svásleg sólin
svífur lofts um bólin,
man ég unga menja Hrund.
14.
Einlægt harma’ eg hana
hreint að mínum bana
bæði nótt og bjartan dag.
Á hulda hjartans strengi,
þó hót ei viti mengi,
syng ég dapurt sorgarlag.
15.
Þótt ég eignist aðra
eyju gamma fjaðra
ekki græðast muna mein.
Svíða sárin harma,
svífa tár um hvarma
eftir kærsta auðar rein.
16.
Hér þá holdið rauða
herfang verður dauða
mitt í dimmum grafar geim,
sorga sárin gróa,
sjást ei tárin flóa.
Sálin fer í sælli heim.
17.
Mitt ef lítur leiði
lágt i náa heiði,
blóm hvar ástar skína skært,
vakin vinskap klárum
vökva þau með tárum
blessað áttu kvendið kært.
18.
Fögnuð mun ég finna
fórn við tára þinna
fyrir dauðans handan höf;
þar við drjúgum dafna,
dýrum vökva safna
kærleiks blóm á kaldri gröf.
19.
Ef heljar hneppt í dróma,
hættir fyrr að ljóma,
Þú, hin fagra falda sól,
þýtt mun hryggur hræra
hörpu ljóða kæra
grátandi við grafar ból.
20.
Lífs um langa vega
lifðu frí af trega,
þótt ég látinn leggist nár.
Huggi þig og hressi
hæstur guð og blessi
bæði hér og eilíf ár.