Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Skammdegisvísur

Fyrsta ljóðlína:Alltaf fækka sumra skjól
Bragarháttur:Ferskeytt (ferskeytla)
Viðm.ártal:≈ 1900
1.
Alltaf fækka aumra skjól,
alltaf lengjast nætur;
kvöl er hvað þú, kæra sól,
kemur seint á fætur.
2.
Þessi tíð er þung og löng
þeim sem inni kúra
og í myrkri sultarsöng
söngla milli dúra.
3.
Yfir skóg og akurrein
ólmur vetur ríður;
órott hjarta á hverri grein
hjálpar þinnar bíður.
4.
Þegar reið þín, röðull skær,
renndi í gær að unni,
fannst mjer eins og kveðja kær
kæmi úr hverjum runni.
5.
Leit þar himins ljúfi son
litla stund úr heiði;
þá var eins og vor og von
vaknaði á hverjum meiði.
6.
Á þig mændu eftir björg,
umkringd þúsund meinum,
vonaraugu ótalmörg
á þeim votu greinum.
7.
Létu við þitt lága skin
litlum fótum hlýna,
þeir sem áttu engan vin
utan geisla þína.
8.
Þegar skyggði skóg og grund
skildi ég við þá káta;
þegar í dag ég leit þann lund
lá mér við að gráta.
9.
Yfir héngu yggli-ský,
og á hrakið fiður
dauðans bikar draup þar í
dropatali niður.
10.
Sumarbörnin sátu þar
svöng og dauðalúin;
veturinn hafði í haust eð var
hitt þau illa búin.
11.
Þau áttu ekki af neinu nóg,
nema von og kvæðum;
ekkert þeirra þekkti snjó;
þau voru á sumarklæðum.
12.
Þau höfðu alltaf síðan samt
sungið á milli hríða,
en nú sýndist æði skammt
efsta leiks að bíða.
13.
,,Litlu vinir, verjist þið,
við eigum ekki að deyja,
aftur lifna lauf á við“,
langaði mig að segja.
14.
„Þó að sólu þeki ský,
þó hún sjáist eigi,
kemur hún aftur úng og hlý
í þeim bjarta vegi.“
15.
,,Þessi hörðu harmaspor
hyggurðu drauma tóma,
þegar þú, litli vin, í vor
vappar á milli blóma.“
16.
En ég kaus að þegja þá,
því mér fannst ég kviði,
að þá myndi enginn sjá
oftar á grænum viði.
17.
Þeim gat varla valdið meir
vængurinn hríðarbarinn,
molana fæsta þáðu þeir,
þrótturinn sýndist farinn.
18.
Hélt ég frá þeim harmastað,
hópurinn varla bærðist,
sem að dauðans angist að
alla vega færðist.
19.
Náttúran gagnslaus, grimm og blind,
grunnlaust djúp af meinum,
lífsins eigin eymdarmynd
ögraði þessum greinum.
20.
Einhver rödd að innan þá
út í geiminn sagði:
,,Hverjum skemmtir harmur sá?“
Himinninn svarti þagði.