Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Sveinn Þorleifsson

Fyrsta ljóðlína:Himingnæfandi brimæsti boði
Heimild:Norðanfari
Viðm.ártal:≈ 1850–1875
Tímasetning:1862
Flokkur:Eftirmæli

Skýringar

Erfiljóð þetta orti Helga eftir son sinn, Svein Þorleifsson, sem birtist í Norðanfara 1963. Sveinn var fæddur 25. mars 1834. Hann drukknaði í 10. viku sumars 1862, er skip sem hann var formaður á frá Skagaströnd sökk er það var að sækja við vestur á Strandir. Frá slysi þessu segir Gísli Konráðsson nokkuð í Strandamannasögu, (Sjá Strandamannasaga. Reykjavík 1947, bls. 295–296).
1.
Himingnæfandi brimæsti boði
bólgin heli, hvað gjörðir þú?
lét mig titra þinn viðbúinn voði
vitandi son minn á hafinu nú,
kjölventir skipi, en kastaðir Sveini
í kolbláan sjóinn úr vagninum hlunns
stakkst hann dauðans flugbeittum fleini
faldir líkið hafgryfjum unns.
2.
Herrann skipaði, svo muntu svara,
sæmir gegna hans volduga róm,
hann þegar kallar hlýtur að fara
hver einn að settum þeim skapadóm,
ofgefa heiminn og ættingja marga
ástvini, fátækt og ríkdómsins pund,
trauðla neinum tekst þeim að bjarga
takmörkuð dauðans þá komin er stund.
3.
Sannmæli þvílík sansana mína
sefa nokkuð, því reynslan er ljós,
harðar mig þó hugsanir pína,
hér er visnuð æskunnar rós;
hjartans blæðir sárið af sári
Sveinn er dáinn þjóðræmdur best,
fallin drýgjast tárin með tári,
tilfellið þetta skapraunar mest.
4.
Lofsæli arfi lærður að dyggðum
og lyndisþreki, karlmenni varst,
fyrri slepptir fjöri en tryggðum,
frægri stillingu mótlætið barst;
sjófari góður þó sækti þig vandi
sjálfur guð að velþóknun sín
fleytti þínu lífsskipi að landi
ljómandi þar sem réttlætið skín.
5.
Fagnar þér *bróðir þinn farsæll að öllu
félagið skilja þurfið ei meir
fagna þér útvaldir himins í höllu
og heilagur Guð sem að aldregi deyr
sér eg ykkur blessuðu bræður
blómstraða dýrð í faðminum Guðs,
horfin er synd og heimur gegnstæður
hnossið þið erfið, sigur fögnuðs.
6.
Dýrðlegi mikli dauðans sigrari
drottinn Jesús er líf gefur þjóð,
eg bíð á meðan í heiminum hjari
haltú mér æ á farsældar slóð,
en þegar æfidagurinn dvínar
og dauðinn aðskilur líkam og sál
taktu mig í tjaldbúðir þínar
tæmist og gleymist þá harmanna skál.[2]


Athugagreinar

* Hér vísar Helga til Jóns sonsr síns sem drukknað hafði 29. mars 1862. Um hann hafði Helga einnig ort erfiljóð sem hefst svo: Sat ég á sæströnd / sorgum hnípin.