Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Alþingisrímur 5

Alþingisrímur – fimmta ríma (Fjárlagaríma)

ALÞINGISRÍMUR
Fyrsta ljóðlína:Það er eitt af þingsins verkum
Viðm.ártal:≈ 1900
Tímasetning:1902
Flokkur:Rímur

Skýringar

Talið er að Valdimar hafi lagt til efni rímnanna en fengið Guðmund skólaskáld til að yrkja þær.
1.
Það er eitt af þingsins verkum
–þangað skal nú víkja mál –
út að hluta mönnum merkum
mótað fagurt Rínar bál.
2.
Keppist hver að köku sinni
kappinn eldi’ að skara þá;
brennur mjög í brjóstum inni
bálheit gull- og silfurþrá.
3.
Oft er rimman háð þar hörðust,
hver vill sínum veita lið;
aldrei sumir betur börðust,
brugðið er því jafnan við.
4.
Svo var og á þessu þingi,
þótti harðna vopna dans;
best þó sótti ’inn sóknumslyngi
Sigurður snari’ og kappar hans.
5.
Burt þeir héldu gulli gæddir,
glampi stóð af ásjónum,
undurfögrum fötum klæddir
úr fjögra aura póstmerkjum.
6.
Næst þeim dugði doktor Forni,
dál’tið var hann rykugur;
sagt er á þeim sama morgni
sást hann ganga óhaltur.
7.
Dróttir til hans drjúga bita
detta létu’ af borðum hám,
því annars þóttust allir vita,
hann yrkja mundi’ um þingið klám.
8.
Silfri út þeir sáðu’ um götur,
sínu hver þar eftir gekk;
Bjarni til að skoða skötur
skratti háa summu fékk.
9.
Matthías vor á vængjum þöndum
vatt sér snjall að hrúgunni.
Gullið kreisti’ í heljarhöndum
Haraldur inn ebreski.
10.
Þeir, sem upp til himinhæða
hóa drottins gemlingum,
landssjóð talsvert létu blæða,
líkt þeim var það, blessuðum.
11.
Sent var læknum sáðið Kraka,
svo þeir gætu keypt sér skol;
drjúgan skerf þeir til sín taka
til að rífa menn á hol.
12.
Sýslumönnum síst má neita
silfrið um, er gert þeim var,
svo þeir stæðust við að veita
vín um næstu kosningar.
13.
Dável þótti varið vera
vænni hrúgu af peningum
til að kenna að kókettera
kvennaskólastúlkunum.
14.
Upp í matarskóla skína
skæru faldasólirnar,
eitthvað þurfti til að tína
til að fylla kjölturnar.
15.
Jónas þurfti fólk að fræða
um færin betur æxlunar, —
á hans ritum einkum græða
yfirsetukonurnar.
16.
Fé sem nemur fjölda bjóra
fengu’ í hlut sinn Templarar;
enda er sagt þeir sitji að þjóra
síðan fram á næturnar.
17.
Súrir mjög á svipinn fóru
sumir burt og fengu ei neitt,
en þeir furðu fáir vóru:
féð er löngum óspart veitt.
18.
Krókinn vildi’ af kappi maka
kvennaljóminn Indriði;
þegar átti til að taka,
tómhljóð var í skúffunni.
19.
„Sverð og bagal“ sinn hann reiddi,
sorglega brást hans fagra von;
út er þingið auðinn greiddi,
Einar hlaut hann Gunnarsson.
20.
Gvend á Sandi sveið í lófann,
synjuðu þeir um skáldstyrkinn,
einn með hnýttum höndum skóf hann
himingrautar-pottinn sinn.
21.
Til að „spila á telegrafinn“
trú eg þingið veitti ei fé, —
á því hvílir helsi vafinn,
„hasard-spil“ hvort ei það sé.
22.
Stefán Sveinsson sigla vildi
sér til gagns og skemmtunar;
kvaðst hann aftur kominn skyldi
kenna mönnum reykingar.
23.
Þingmenn bentu á tóbakstollinn,
töldu skaðlegt því um líkt;
sögðu að mætti sjálfur skollinn
senda menn að læra slíkt.
24.
Jóhann refum ótal eyddi
oft á grýttum fjallastig;
styrkinn þó ei þingið greiddi,
það var dauðans hrætt um sig.
25.
Bestu húsin margir meina
moldarbælin gömlu sé,
til að gera tigulsteina
tókst ei Birni að safna fé.
26.
Brynki, sá er fríðum fljóðum
fagran kennir organslátt,
ekkert fekk af unnarglóðum,
út hann gekk og stundi lágt.
27.
Ekkert fekk hann „Binni bróðir“,
bágt þó væri um prestsgjöldin;
verndi allir englar góðir
Ólafsvalla guðsmanninn.
28.
Þingið bændum veita vildi
vænan styrk sem alloft fyr,
en er til þess taka skyldi,
tæmdir voru sjóðirnir.
29.
Endar ríma, úti’ er skíma,
að mér gríma sækja fer. —
Lofnin kímin lagar bríma,
lof mér að híma’ í nótt hjá þér!