Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Til Björns Skúlasonar á Eyjólfsstöðum

Fyrsta ljóðlína:Komdu sæll og síblessaður vinur
Höfundur:Páll Ólafsson
Viðm.ártal:≈ 1850
Tímasetning:1858
Flokkur:Ljóðabréf

Skýringar

Fyrstu vísurnar eru ortar undir óbreyttu stuðlafalli og er háttur kvæðisins hér skráður samkvæmt þeim. Seinni vísurnar eru flestar undir flóknari háttum stuðlafalls.
Til Björns Skúlasonar á Eyjólfsstöðum
1.
Komdu sæll og síblessaður vinur.
Eg mér lengi ætlað hef
að yrkja til þín ljóðabréf.
2.
Mala skal ég mínum heilakvörnum
og grjónamjöli gleðinnar
á grautinn sáldra skemmtunar.
3.
Úr vitleysunnar viðarkolatunnu
eg mun kynda ekki spar
undir potti mælskunnar.
4.
Ég úr frétta- forða skvetti -ausu
um hitt og þetta, þar og hér,
því ég slettinn löngum er.
5.
Blæs í eld með belgjum sérviskunnar
en kæfi neista kerskninnar
í kofaröftum gætninnar.
6.
Ég mun sjóða sjálfur ljóðagrautinn
gapaskaps á glóðunum,
gjálífis á hlóðunum.
7.
Éttu síðan, soðin prýðilega,
vísnagreyin „viskuring“
með vináttunnar hrútshyrning.
8.
Margt vill tefja mig frá stefjasmíði
samt er gleði mesta mín
að mega kveða ljóð til þín.
9.
Alla daga er ég að laga og bæta,
hreinsa snjó úr hlöðunum,
hef þó nóg á spöðunum.
10.
Eða ég slúti yfir hrútum mínum,
skitnum fingrum þukla þá
þeirra bringukollum á.
11.
Þykir gaman þá í framan skoða.
Ef misjafnt hrokkin ullin er
á þeim lokkinn greiða fer.
12.
Ýmist lalla ég undur kallalegur,
heyjaskotin horfi á,
herðalotinn er ég þá.
13.
Ýmist geng ég ári spengilegur,
hnakkakertur út og inn,
ekki snerti búskapinn.
14.
Svona eyðasr, ekki leiðast dagar.
Þó fannir breiðist fjöllin á
fákar skeiða hér um gljá.
15.
Frosnar grundir glymja undir fótum.
Menn ríða á fundi og mæla margt
sem mér finnst stundum ekki þarft.
16.
Þeir vilja gefa, vilja sefa kláðann,
þeir vilja þrefa um verðið þar,
þeir vilja efa skýrslurnar.
17.
Um ásetning er ekki þingað minna.
Margir syngja misjafnt þá,
mörgu stinga þeir upp á.
18.
Heldurðu ei að eitthvað deyi úr hori
því rétt að segja sérhvert strá
setja heyjabændur á?
19.
Grefur á fönnum, grimmum tönnum bítur
fyrir mönnum fótalág
féð í hrönnum undir snjá.
20.
Svona er standið. Sveima landi þessu
vondur andi yfir mun
og allra handa vanblessun.
21.
Satt er þetta. – Þá er ettir, vinur,
skjóðu frétta fjöndunum
frá að spretta böndunum.
22.
Einvíg háðu út úr kláðamáli,
dugnað saman drýgðu þar
dagblaðanna konungar.
23.
Orðum skutu, ýmsir hlutu skeinu,
penna brutu báðir þar,
í bleki flutu kempurnar.
24.
Þannig bræður börðust æði lengi,
úr bláum æðum blekið rann,
báða mæðin sigra vann.
25.
Veslings Norðri vildi forða okkur
og Þjóðólfs orða skjöldu skar
skörpum korða mælskunnar.
26.
Særðan, móðan sá ég Þjóðólf hníga
þá Sveinn með Óðins skari skar
skarar góðu hlífarnar.
27.
Rann á flótta, flúði nótt sem daga,
mikil þótti minnkun þar,
hann mé af ótta í buxurnar.
28.
Sveinn að velli svona fellir alla
þar til ellin að honum fer
og honum skellir, því er ver.
29.
Mikill andi er þeim landa gefinn.
Hann og Blanda hafa mest
heft þá fjandans kláðapest.
30.
Miklu rennur minna úr henni Blöndu
en úr hans penna. – Þú sér það,
þetta eru menn sem kveður að.
31.
Bændur þrúgast, bágt er nú að lifa.
Svona búa sveitirnar,
svona kúga Norðlingar.
32.
Beinum frá þó bjórinn flái og slíti
þeirra ágirnd óttalig,
ekki tjáir að krympa sig.
33.
Menn eru að ferðast, menn eru að verða úti.
Dauðans súpa sumir skál
sem í djúpan falla ál.
34.
Þetta gengið þannig lengi hefir
að frískir drengir falla í vök.
Forðast enginn dauðans tök.
35.
Ríka og snauða rænir dauðinn fjöri.
Fljótt við geggjast frægðin manns
fyrir leggjabrögðum hans.