Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Hrafnakvæði

Fyrsta ljóðlína:Til hrafna tveggja mér hlustað varð
Viðm.ártal:≈ 1950

Skýringar

Skýringar Jóns við kvæðið:

Þetta hrafnakvæði (The Twa Corbies, nr. 26. í Þjóðkvæðasafni Childs) er af Skotlandi og var fyrst prentað 1803 eftir því sem kona ein hafði sagt fyrir. Það er í ætt við þann skáldskap sem Íslendingar á 17du öld nefndu fornkvæði. Slík kvæði var ekki siður að festa á bók fyrr en tiltölulega seint, en áður voru þau varðveitt á manna vörum og einatt í mismunandi myndum; einn kvað öðruvísi en annar. Höfundar eru ókunnir og um aldur verður fátt sagt með vissu.
1.
Til hrafna tveggja mér hlustað varð,
þeir hjöluðust við yfir klettaskarð:
„Hvað mundir þú ætla“, hvað annar við hinn,
„að öflum við dagverðar, nafni minn?“
2.
„Á nesinu hér fyrir norðan á
ég nývegins riddara líkam sá;
hans valur og hundur, hans væna frú,
þau vita það ein hvar hann liggur nú.
3.
En floginn er valur að fuglabráð
og flúinn mun rakkinn að seðja gráð,
og lítil mun tálmun að húsfrú hans
er huggast í faðmlögum annars manns.
4.
Á meðan þú höggur við bringubein
ég ber mig að kroppa mér augastein,
úr ljósgulu hárinu lokk ég sleit
að laupur minn þéttist um börn mín heit.
5.
Og haldið mun spurnum og hugað að,
en hitta mun enginn á þennan stað;
um beinin skinin og bliknað hræ
fer blásandi vindurinn sí og æ.“