Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Þorrabálkur *

Fyrsta ljóðlína:Eg hefi kennt / á annmarka ljótum
Heimild:Lbs 851 4to bls.128–135
Bragarháttur:Fornyrðislag
Viðm.ártal:≈ 1775
Kveðinn af síra Snorra Björnssyni á Húsafelli.
Með ljúflingslag.
1.
Eg hefi kennt
á annmarka ljótum,
sjaldan get eg
sofið í rökkrum.
Því tek eg það ráð
eg þyl í feld minn
og ræð það af
að raula bögu.
2.
Barnaskap veit eg
þó brekótt séu,
ljá þau oft eyrun
ljúflingskvæðum
þó efnið sé ekki
atkvæðamikið
eða málsnilld fögur
mynduð í orðum.
3.
Býð eg þeim nýjan
bálk ljóðmæltan,
efnið er víst
atburða hárra.
Þau trúa oftast
því sem að satt er
og rengja mig aldrei
um réttmæli diktuð.
4.
Það bar til frétta
á föstudagskvöldi
þá vóru vikur
þrettán af vetri;
héldu rímfróðir
að hálfnaður væri hann;
mig minnir svo líka
það mundi rétt talið.
5.
Úti reikaði eg
eftir dagsetur.
Þá var himinn blár
en heiðar stjörnur,
fold hjarnfrosin,
fallinn hrímhéla,
breki lognhvítur
og blika með hafi.
6.
Heyrði eg til suðurs
hark fór mikið
sem reið dunaði
eða rynni grjótskriða
fjallbrekktan veg
fyrir stórbjörg ofan,
gnúði alheimur
en grund nötraði.
7.
Glöggvara vildi eg
gæta að þessu
og launskelkaður
lagði við hlustir.
Heyrði eg því næst
sem á harða skeiði
albryddur jór
ísa sprengdi.
8.
Velti eg sjónhjólum,
varð eg brúnhvolfi,
hélt eg yfir augum
höndum báðum,
sá eg eldingar
sindra úr grjóti
og svellum úr
snæljós brenna.
9.
Gjörla sá eg þá
gráan skýflóka
svo ímyndar
sem mann á hesti.
Stóð eg og horfði,
það stefndi rétt á mig;
reyndar var það einn
rubbungur mikill.
10.
Sat á flughvötum
fáki steingráum
stórmannlegur
í steindum söðli,
gullreimaðan
reið við hrynjanda
og stóð stinnlega
í stigreipum.
11.
Hafði á höfði
hjálm gullroðinn;
hár sem mjöll
í hrokknum lokkum,
búk huldi drifhvít
hringabrynja
og brynhosur
á báðum leggjum.
12.
Reið við spora
spennta að ökklum,
spjátrungslegur,
en spíru af gulli
hafði í hendi
hægri greypta,
ekki ólíka einihríslu.
13.
Svo sem hissa
af sjón þessari,
hálfskelkaður,
hugsaði eg þetta:
Nú mundi hollast
að hlaupa í bæinn,
loka aftur hurðu
og láta ekki sjá mig.
14.
Hitt þenkti eg
óheimamannlegt
nær kaurteisisgestir
kæmu að garði
í myrkrið að hlaupa
sem mús í holu
eða melrakki ragur
í moldargjótu.
15.
Ekki óviðlíkt
og Óttar forðum
herti eg hugann
heldur mannlega,
gekk svo á móti
gesti komanda,
kippti upp buxum
og kampinn þerraði.
16.
Bugtaði eg dausinn
í báðum mjöðmum
og heilan beiddi
heim að ríða.
Hann tók kveðju
*hóft, þó seinlega,
stöðvaði hestinn
og sté af baki.
17.
Spurði eg að heiti
höfðingja þennan.
Svakalegur
mér svaraði þessu:
„Mér þykir þú ei
mannglöggur vera
eða hefurðu aldrei
heyrt mín getið?
18.
Það var fyrir löngu
eg lofðungs bar
stórráður nafn
að stöðvum Dana.
Heiti eg Þorri,
hefir eg vítt um
fold forn-frosta
farið Ísa.
19.
Frægstur þótti eg
fyrr döglinga,
allir mér þéntu
með æru og virðing
þeir eð hörga hof
hátimbruðu;
var eg að blótum
boðinn fornmanna.
20.
Heimti eg skatta
og skyldur af þegnum,
í mánuð heilan
mun eg þá gista
hitt þó eg viti
að húsfreyjum muni
kostnaður þykja
að kræsa órétti.
21.
Læt eg kotunga
kenna á hörðu
sem kunna ekki
kóngum að fagna.
Hristi eg vönd minn,
hama reiðjórar,
sveifla eg burt heyjum,
svengjast baulur.
22.
Læt eg Elrishund
óþrotlegum
allar jarðir
eta tönnum.
Sá kann kalda
kjafta urrandi
klyfja gráðugur
og geyja hvellt síðan.
23.
Læt eg álfröðul
Ýmis heila
og skurvan hylja
hausskel jötuns.
Gnýr *of þrumir
á *ganleiðum,
hvín í hlíðum
*hafglymjandi.
24.
Læt eg dynfara
drótt um *geira
og vindflets tár
vítt um steypast.
Falla fossar,
fölnar *hársagar,
aur uppfærist
en jörð trosnar.
25.
Læt eg *Íugtanna
loks kófsvitna
og glugga vatni
gamma dreifa
yfir dýr nytja
og drótt *mögur
en *fletvargar
falla að grunni.
26.
Læt eg Miðgarðsvarg
vekja haföldur
og háfar uns
hrína brúðir.
Leikur á reiði
Leiknis dreyri
af jötunmóð
Jörmunganda.
27.
Læt eg Yggdrasils
allt að rótum
ask brotsvigna
upp í limar
og grundvallaðar
greyptar allar
Gandálfs og *Þorins
gáttir skjálfa.“
28.
Allt sagði hann Þorri
ófregið þetta,
svo var hann ljúfur;
en lofðung spurði eg:
„Hví ríðið þér
hilmir einsaman?
Heima mun hirð þín
að Hróarskeldu.“
29.
„Sveina ei þarf eg“,
svaraði Þorri,
„flestir oss vegir
fornkunnir eru;
léði oss haugspori
landkort gamalt,
vel mun það duga
svo villumst eigi.
30.
Kemur á eftir
kona, ofláti,
þorngrund ríður
við þrjátigu sveina,
skaphörð dóttir,
skörungur mikill.
Með *hamfari fyrrum
henni rændi.
31.
Hrólfur úr Bergi,
hamrammur jötunn..
Niðji vor, hennar,
Nórr leitaði.
Þá var Norvegur
numinn fyrst um
en Hrólfur og Nórr
hjuggust vígþroti.
32.
Kvaðst hún viðkoma
á *Kotslæk mundi.
Karlinn sem býr þar
kann henni fagna.
Sá er skýr nóg
að skrafa við Góu
og minnugur líka
að muna orð hennar.“
33.
Mælti eg við vísir
hvört vildi hann eigi
vera svo góður
að ganga í bæinn
eða hitt þá
hann biði á meðan
eg sækti hönum
svaladrykk lítinn.
34.
Það kvaðst hann eigi
þiggja vilja.
Mál er að ríða,
mun eg ei lengur
að svo hrörlegum
híbýlum dvelja.
Áttú börn mörg
og búföng lítil.“
35.
Stökk á bak sjóli
og studdist hvergi.
Aldrei sá eg svo
arinhauk frækinn.
Kveðja var örstutt,
kenndi jór spora;
hvarf hann mér síðan
og hleypti út í myrkrið.
36.
Vekraði eg sporið
og veik í bæinn;
var mér þá sveita
væta undir toppi;
latti eg ekki
þótt lofðung riði;
stóð mér stuggur mjög
af stillir gömlum
37.
því á meðan
við mæltum saman
gætti eg gjörla
að grams búningi.
Hjálmurinn var þá
hetta úlfgrá
hulin öll saman
hrævareldi.
38.
Hárlokkar vóru þá
hrímdringlar freðnir
og kampar sem karrar
kolryðgaðir.
Veit eg að meyjum
mjúkvöruðum
kynlegt mun þykja
að kyssa hann Þorra.
39.
Brynjan sem skýldi
bol jöfurs
var loðin há blaut
af ljósri meri.
en silkikufl dökkur
sem hana huldi
hæra prjónuð
úr hári brúnu.
40.
Allt hvað mér sýndist
áður við gulli
merkti eg vera
maurildi líkast
eða gráljósu
glundri af draugum.
Svo er því varið
að sjá ógjörla.
41.
Nú hefi eg þulu
þulda í skautfeld;
best mun Litars far
lendi á sandi.
Bálkurinn er kveðinn
en buðlung riðinn.
Lifi lýðir vel!
Ljós skín í húsi.