Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Vofa Hlöðvis

Fyrsta ljóðlína:María af sæng á fætur fló
Þýðandi:Jón Þorláksson
Viðm.ártal:≈ 1800
1.
María af sæng á fætur fló:
„Frelsa mig Jesú! auma.“
Öll sveittist köldu mengrund mjó
með braki þá sér hurð upp sló, —
betri guð bitra drauma!
2.
Beið þar köld vofa, bleik og löng,
búin sem nár, hinn aumi,
sem til stórs einskis stundi og söng,
stytti þar með sín ævigöng
í harms æ-stöðugum straumi.
3.
Kom þar löng vofa, köld og bleik,
í kufli grafar, hinn aumi
unnustu sína’ er aldrei sveik,
þótt undan skryppi stolt og keik
og hæddi hans harm í laumi.
4.
Leið þar bleik vofa, löng og köld,
líkklæðum í, hinn aumi,
er í trúfastrar ástar gjöld
án vonar mein tók þúsundföld
og hneig fyrir harma glaumi.
5.
„María! heyr frá moldar byggð
myrkri þinn vin heldofa!
Gef mér aftur þá trú og tryggð
sem til þin bar í lífsins hryggð,
svo eg vært megi sofa.“
6.
„Eg þeirri trú og tryggðum þér
tæra mun fyrr aldregi,
en þú hingað í fang mitt fer,
og festir þær með kossi, mér
sem á lífs veittir vegi.“ –
7.
„Í fang þitt ei eg fara vil,
fáráðan hvað mun stoða?
Misst hafa varir mínar yl,
minn ískoss hels þig færir til
í köldum arma hroða.“ –
8.
„Nei, heyr þinn dyggva drepna vin
frá dauðans hljóðum kofa!
Gef mér nú trú og heitin hin
hér sem eg veitti lífs um skyn,
með ró þá mun eg sofa.“ –
9.
„Forn heit og tryggð eg fulla vil
fyrr gefa þér aldregi
en altaris með mér arkar til
og þau með baugi festir skil
sem á lífs veittir vegi.“
10.
„Í kirkjugarði’ eg köldum ligg
í kistu og dimmu leiði,
mín afturganga hér er hrygg,
Hlödveri þínum, jafnan stygg
ei neita, nár hvers beiði.“
11.
„Hönd ljósa réttir honum sprund.
„Hér er þín tryggð án rofa,
þannig heil fengin þér í mund,
þig haf svo burt á grafar fund
með ró svo megir sofa.“
12.
Hún sig í klæði færði fljótt,
um frúaláfann breiða
arkaði vill þá alla nótt,
eltandi lík af kærleiks sótt
á milli myrkra leiða.
13.
„Kemst þér, Hlöðver! í kistu hjá
kæra þín, siðu viður?
Ef mætti rúm til fóta fá
að festa langan helblund, þá
strax til þin stigi niður.“ –
14.
„Mín kista er stutt og mjó svo vart
mér einum rúm kann lofa,
þar er svo kalt, þar er svo hart,
þar er svo hljótt og dauft og svart,
þú kannt ei þar að sofa.“
15.
Nú gól haninn, og sig lét sjá
sæll morgunn brátt fram skína.
„Lif vel, María!“ — í brún því brá —
„blessi guð faðir þig himnum á!
Eg hverf í hvílu mína.“
16.
Vofan þagnaði og burtleið bleik
blakks meðal trés og steina;
um kinnar runnu á auðar-eik
alblóðug tár, nær þenna reyk
sá ei, en sig þar eina.
17.
„Mun þér, ástvin! þín María sár
mæta brátt hels á skeiði?“
undireins luktust augun klár,
eins köld og steinn, svo bleik sem nár,
hún niður datt og deyði.


Athugagreinar

Undir fyrirsögn stendur:
„Snúið úr döndku eptir Baggesen (Ludvigs Gjenfærd) i Ungdomsarbeider II II, 105–110). Eptir tveim handritum.“