Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Íslendingadrápa

Fyrsta ljóðlína:Bera skal líð fyr lýða
Bragarháttur:Dróttkvætt
Viðm.ártal:≈ 1150
Flokkur:Kappakvæði
1.
Bera skal líð fyr lýða
Lóðurs vinar, glóða
hrafna víns nema hafni
hneigjendr Dvalins veigum;
reyndir biðk at randar
runnar hlustar munnum
hausa harða ljósan
hasls rekka mjǫð drekki.
2.
Hvals munk hvassa telja
húðlendinga búðar,
hamra vífs þás hǫfðu
hoddlógendr byr gnógan,
meðan til þess, en þessum
þǫgn veiti hlyn peitu
garða grundar Nirðir,
geð deilisk mér, seilar.
3.
Hverr gekk hræddr við ǫrvan
Hundings á Snægrundu
ár til odda skúrar
elgreynir Broddhelga,
áðr grunnungi Gunnar
Geitir réð að beita
(askr fell alms enn rǫskvi)
ǫrlyndr fǫður Sǫrla.
4.
En fák, þess;s vá víka
vagnskreyti, lét fagna
gríðar Geitis blóði
gjarn hjalmþrimu Bjarni,
ok fjallgestils flesta
folkmeiða vá beiðir,
ulfum hollr, þás ollu,
orðs, hans fǫður morði.
5.
Vasat hreggvana hyggnum
hraun-Atla Þórkatli
(reyndr varð rimmu skyndir
rakklyndr at því) sprakka,
þótt síns fǫður (sónar
saddr varð í gný nadda
ófnir) eigi hefna
ættgóðr skǫrungr mætti.
6.
Opt vann aldri svipta
elgs fenviðu Helgi,
barðisk hann við harða
herðendr þrimu sverða;
frák bǫ́́ru hlut hæra,
heiðinn unz varð meiðir
dauðr, an drengi aðra,
Droplaugar son, bauga.
7.
Helgi rauð (en hríðar
hykk meir geta þeirar)
fenris teðr í fóðri
fleingaldrvala (skjaldar),
þás Ásbjarnar (ǫrnu)
erfingi hræ fingin
(frák nýta sér sveita)
síns nafna lét hrafni.
8.
Hefnði Grímr, þás geymir
gekk inn at Frey linna
foldar Fjǫlnis elda
fróðr, vaskliga bróður;
Njǫrðr lagði sá sverði
snáka stígs (af vígi
Týr varð ágætr ára
elgs) í gǫgnum Helga.
9.
Vǫrðu hauðr þás, hǫ́́ðu
hlýrar tveir, með dýrum
foldar vǫrð ok fyrða,
fleinglygg, Aðalsteini;
þollr varð allr enn ellri
atgeirs í fǫr þeiri,
hrings fell á því þingi
Þórolfr enn hugstóri.
10.
Egill fekk unda gagli
(ulfs kom hrafn at tafni,
hykk burgusk vel varga)
verð með brugðnu sverði;
sonr rauð síðar brynjur
(sverða-Freyr) í dreyra
(mildr klauf skatna skjǫldu)
Skalla-Gríms enn snjalli.
11.
Ár frák arfvǫrð Geira
(ylgr saddisk) vel fylgja
- menn vá Glúmr at gunni -
Gunnhildar bur kunnu;
Njǫrðr klauf Herjans hurðir
harða vitr á Fitjum,
hinn es mál af manni,
metins auðar, fekk dauðum.
12.
Hitt vas satt, at sótti
(seggr dǫglinga tveggja)
austr (fekk hald et hæsta)
Hallfrøðr konung snjallan;
hvardyggva lét hǫggva
hann armviðu fannar
(sverðs frák él at yrði
allhǫrð) í gras bǫrðum.
13.
Œsti ungr með fóstra
Aðalsteins dunu fleina,
þá rauð þegn í dreyra,
Þóralfr, Hnikars bjalfa;
Skolms frák hart með hilmi
hvǫtum nórœnna skatna
Yggjar báls í éli
erfingja framm gingu.
14.
Rauð Finnbogi fríða
Fjǫlnis glóð í blóði,
hinn es hjalms við runna
hart gekk framm, enn rammi;
ok háraddar hræddir
hrings ófáir gingu
fyr þrymsvelli þollar
þeim sárjǫkuls geima.
15.
Jarls mǫnnum bauð unnar
einvígis til hreina
œsi-Þróttr ok átta,
Ormr Stórolfsson, fjórum;
ítr bað Eiríkr leitask
eggdjarfr fyrir seggi,
angrs þás ás at drengjum
eldmeiðir tók reiða.
16.
Frýðut fylgimeiðar
flausta einkar hraustum
(sá vas vápnrjóðr Viðris
veðrgjarn) hugar Bjarna,
þás Hǫ́́konar hœfis
hauss enn vægðarlausi
á jarls nasar ása
ǫlbeinir laust fleini.
17.
Satt;s, at síð mun Gretti
sverðs rǫskvari verða
(hraustr vas lofða lestir)
leik-Þundr á Snægrundu;
sá réð síns of hlýra
sóknefnandi at hefna,
Þrós hné þar til drósar
Þórbjǫrn í gný fjǫrnis.
18.
Þorði Þórleifr herða
þing allsnarpra hringa,
óð sás jarli heiðnum
ófríðan réð smíða;
vega kvǫ́́ðu þul þjóðir
þann ok Óláf annan
(brœðr vǫ́́ru þar báðir)
berserk (at því verki).
19.
Snjallr frák opt at olli
Ormr skógarnef rógi,
ǫrr vas sá til snerru
snarr hljómboði darra;
ok geirraddar gladdi
Gaukr Trandilsson hauka,
geig vann heldr at hjaldri
hann ófǫ́́um manni.
20.
Varðisk Gǫndlar garða
Gunnarr snǫrum runnum
greitt, en Gizurr sótti
garp ákafa snarpan;
Njǫrðr lét sextán særða
snarr hljómviðu darra
(sárt lék halr við hǫlða)
hjǫrregns, en tvá vegna.
21.
Hvast frák hjalms at œsti
hregg Miðfjarðar-Skeggi,
drengr rauð opt enn ungi
ulfs munn fyr haf sunnan;
gekk í haug at hnykki
hræklungrs ept Skǫfnungi
hríðgervandi hjǫrva
hildfrœkn Kraka ens milda.
22.
Helt til fulls, sás fylla,
fúrrunna, lǫg kunni,
(sén raun vas þess) sónar
Síðu-Hallr við alla;
átti élbjóðr hrotta
ágætr sonu mæta,
dýrr skóp himna harri
hǫfuðsmanna veg sannan.
23.
Halls arfa frák hollan,
hyrs, gǫllungum styrjar,
þann;s óligast unnar
illmælis rak tæli;
valdr lét fimm of felda
fleins á morni einum
(þá vá Þórsteinn hǫ́́van
Þórhadd) viðu nadda.
24.
Kunnr vas mǫrgum manni
(mar-Þróttr leizk sá dróttum
vægðar trauðr at vígum
vers) Holmgǫngu-Bersi,
hinn;s of Hlakkar runna
harðglóðar sté Móði
bliks með brynju ekka
borðs halfan tøg fjorða.
25.
Kendi Kormákr stundum
kynstórr viðum brynju
(opt brá hann við heiptir
hrafns sút) í gras lúta;
ok almr, sás hlaut hilmis
hald, blóðugra skjalda
(hǫlð frák hræðask aldri)
hugprúðr á sik trúði.
26.
Feldi horska hǫlða
hjaldrǫrr ok vann sjaldan
(malmr beit hlíf) á holmi
happ Þórarinn kappi,
né þrym-Nirðir þorðu
þeim í gǫgn, en seima
lundr hjó stórt, at standa
Steinars syni fleina.
27.
Unz seimfarra snerru
snarr Holmgǫngu-[Starri] . . .