Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Barbarossakvæði

Fyrsta ljóðlína:Keisari nokkur, mætur mann,
Heimild:ÍB 183 4to
Viðm.ártal:≈ 1700

Skýringar

Stutt ævintýr um afgang þess nafnfræga keisara
Friderichs Barbarossa. Með lag: Utanlands í einum bý etc.
1.
Keisari nokkur, mætur mann,
mjög sem bækur hrósa,
staðnum Tyro stýrði hann,
stillir líka Sídon vann –
frægur nefndist Friðrik Barbarósa.
2.
Keisarinn hafði kristinn sið,
kvaldi heiðnar þjóðir.
Stillir efldi stálaklið,
stríddi jafnan Tyrkjann við –
menn hans leiddi marga hels á slóðir.
3.
Saphadinum son hans þá
síðast rak á flótta.
Fljótið Nílus nærri lá
nefndu Sídons sloti frá –
heiðnir þar í hlupu strax af ótta.
4.
Mikill fjöldi manns þar dó,
margir ei landi náðu,
hilmir ei sér hlífði þó,
hestinn fast með sporum sló –
miður en skyldi menn að kóngi gáðu.
5.
Fljótið var svo strítt og strangt
stöðvað gat sig varla;
hrakti kóng og hestinn langt,
hrópar því með geðið krankt –
biður að hjálpa bragna sína snjalla.
6.
Frægur herra féll í kaf
fastur í stigreipsbandi,
milda Guðs það miskunn gaf
mæddur náðist sundi af –
hálfdauðum varð hönum komið að landi.
7.
Allir grétu er það sjá,
ungir og gamlir bæði.
Hægðar leita hilmir þá,
hönum spretta klæðum frá
öndinni svo öðling heldur næði.
8.
Í Vísirs andlit virða lið
vatni sló að bragði.
Mætur raknar milding við,
mælt gat undir andlátið –
með upplyftum augum þetta sagði:
9.
Blíði Jesús, bið eg þig
er beiskleik dauðans kefur.
Í þér huggar sál mín sig
sem fyrir vatn og andann mig
í skírninni endurgetið hefur.
10.
Tak mig að þér, útdreginn
úr hörmungaflóði,
í þitt ríki eilíft inn;
andann þér eg befel minn.
Líkna þú mér, lausnarinn Jesú góði.
11.
Guðlega svo gramur dó;
grétu kristnar þjóðir –
fyrir mæðu fékk hann ró –
fylkirs eftir lifir þó
minning fræg og mannkostirnir góðir.
12.
Fólkið allt um tún og torg
tók upp hryggðarklæði.
Grefta kristnir gram með sorg
göfuglega í Tyroborg.
Þar er endað þetta litla kvæði.