Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Ein andleg vísa um dómsdag og hans teikn og fyrirburði

Fyrsta ljóðlína:Aldrei örvilnast eigum
Heimild:Sálmabók Guðbrands (1589) bls.ccxxxj
Bragarháttur:Átta línur (tvíliður) þríkvætt AbAbCdCd
(o)
(o)
(o)
(o)
(o)
(o)
(o)
(o)
Viðm.ártal:≈ 1575

Skýringar

„Sálmurinn, 20 erindi, er eftir Nicolaus Fæddereus, „Vaager op, I Christen alle“ (sb. HTh., bl. 355–8). Sálmurinn var endurprentaður í sálmabókum 1619 (bl. 250–251) og 1671 (bl. 311–313). (PEÓl: Upptök, bls. 197)
Enn andleg vísa um dómsdag
og hans teikn og fyrirburði.

((Má syngja sem: Kæri lof Guðs kristni)).
Hér eru nótur.
Aldrei örvilnast eigum,
útvalin Kristi hjörð,
á þessum efstu dögum
yfir oss ganga á jörð.
Með Guðs orði yðar gætið,
gjörið það jafnan best
og af því yður kætið,
í slíkum raunum mest.
 
Holdsins hugur og sinni
hugga sig ekki má
í eymd svo upptekinni,
ending þá þyngri á.
Ef Guð með sínum anda
ei lýsir hjartans rót,
hjálp vill og huggun senda,
hugvit kann öngva bót.
 
Ofan með krafti kemur
Kristur, vor lausnari.
Eins sér hann allur heimur
og þá til himna sté.
Dæma veröld víða
vill með réttlæti brátt,
öllu ranglæti eyða
í sínum tignarmátt.
 
Allt lið útvaldra manna
upphefji höfuð sín,
gæti vel guðspjallanna,
Guðs kenning er þar hrein.
Postular skírt oss skrifa,
skulum þar vakna við,
og spámenn mjög vel hafa
minnt oss á síðustu tíð.
 
Allvíða undur verða
áður og teiknin flest
á himni og á jörðu,
ei hafa fyrri sést.
Dýr lét Drottinn koma
dóm yfir allan heim.
Guðs lýð gjörður til sóma
gleðjist af degi þeim.
 
Um affallið frá trúnni
flest vitum talað sé,
með hverju missa kunni
mannkyn á jörðunne.
Andar sælu og sóma,
sem hét oss guðleg náð
í frelsara vorum fróma
fyrir sitt háva ráð.
 
Antakrist því afvíkjum,
öllum hans limum með,
sem með fláttskap og svikum
sækja á mannkynið.
Guðs rétt og orð þeir kefja
og sakrament afmá.
Hæða Guð en sig hefja,
hjátrú svo blindar þá.
 
Heift, morð og manndráp líka,
mótþrói, girnd og stríð.
Öfund, ótrú, krankleikar
aukast með dýrri tíð.
Fédrátt og ábata
allra nú kapp er eitt
og breyting ýmsra hluta.
Allt er slíkt Guði leitt.
 
Öðlast illska og lestir
yfirburði í heim.
Feila sér ekki flestir,
fremja hvað líkar þeim.
Ofstopa almennt kunna,
akta ei sína stétt.
Holustu hjú ei unna,
hefst upp það síst er rétt.
 
Köld er orðin ástsemi
um þessa síðstu stund.
Gróða og góss í heimi
gegnir mest manna lund.
Hver gjald í góðu færi
grípa með röngu kann,
en þó það api væri,
einn herra virðist hann.
 
Fæða á manninn að metta
með drykk sig næra rétt.
Í hófi þiggja þetta,
það hefur Guð til sett,
en nú ofneyslu halda,
óð drykkja helst er kær.
Bindindi sést nú sjaldan,
sællífi forgang fær.
 
Leyfi vor Drottinn veitti
veröld til gagnsemdar,
með réttlæti svo mætti
afla og leita fjár.
Allt er það nú umvendað,
ágirnd og ráni fyllt.
Frekt hefur heim forblindað
fláræði djöfuls illt.
 
Manna ofdirfð nú mesta,
megum heyra og sjá,
byggja hús, borgir festa,
burtför sem langt sé frá.
Ráð vilja engin rækja,
rangt kjósa fyrir best.
Sjálfir eftir því sækja,
sem þeim þó grandar mest.
 
Í hjúskap skal hver sig gefa,
hefur svo Guð til sett.
Með sið og sóma lifa,
svo mannkyn aukist rétt.
Án Guðs ótta óvirða
allmargir nú þá stétt,
staðfestu því sig firrða,
fyrr vinni mörgum prett.
 
Bylgjur mjög hátt nú hljóða,
hræðilegur er sjór.
Jarðskjálftar vinna voða,
veðrátta þung og stór.
Aumlega menn á jörðu
örvilnast kaunum í,
ei kann það annars verða,
andstyggð sú veldur því. 
 
Hæstu kraftar himnanna
hrærast með stórum brest.
Sól, tungl og stjörnur sanna
sorta og teiknin flest.
Dómadegi með veldi
Drottinn þá yfir slær,
umsnýr öllu með eldi,
enginn það staðist fær.
 
Þann dag í dýrð vill skína
Drottinn fyrir allri þjóð
með alla engla sína,
ótt ganga lúðra hljóð.
Dómsúrskurð glöggvan greiðir,
guðlausum slær í eld.
Trúaða í líf innleiðir
lausnarans miskunn mild.
 
Æ skal þó orð vors herra
af ríki sælunnar
öllum heim vottuð vera,
vonda að þrjóti forsvar.
En Guðs börn fögnuð finni
og forði sér syndum mest,
þá meður kvöl sinni
kvittað hefur og leyst.
 
Það skal kristna menn kæta,
kvalir þó reyni hér,
Guð vill þeirra vel gæta,
gefur þeim vist með sér.
Þolug von á hans orði
er jafnan þörfust þeim.
Náð Guðs oss nauðum forði
nú og í seinna heim.
 
Ætíð skulum ákalla
eilífan föður Guð,
fyrir sinn son alla
frelsi af kvöl og nauð.
Helgan anda oss gefi,
aldrei þann missum vér.
Hér og í hinu lífi
oss haldi til dýrðar sér.  


Athugagreinar

Amen.