Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Um kristilega burtför

Fyrsta ljóðlína:Enn ber eg andarkvein
Viðm.ártal:≈ 1650
1.
Enn ber ég andarkvein
upp til guðs hæða,
hann kann mín margföld mein
mjúkast að ræða.
2.
Andvarp mitt ekki hann
út frá sér rekur,
hug gleður harmfullan,
höndum við tekur.
3.
Mitt daglegt yndi er
á hann að kvaka,
eins á nótt sál mín sér
sætleik hans vaka.
4.
Er hún svo yfrið lyst
eftir þeim herra,
sem veröld vökvaþyrst
við sumar-þerra.
5.
Rík girnd sú rennir oft
rétt óseðjandi
huganum hátt í loft,
hér þó ég standi.
6.
Í munninn falla fljótt
fossarnir tára,
innvortis er samt hljótt
andvarpið sára.
7.
Kinnbeinin þar með þvæ
þau nokkuð svíða,
guð sér hvort sárt ég fæ
sorgir við stríða.
8.
Nær skal sú sálar girnd
södd fullkomlega,
að aldeilis út sé fyrnd
örin míns trega.
9.
Að sál og líka líf
líta þann nái,
sem endar allt mitt kíf,
eftir ég þrái.
10.
Nú vill það harðla heitt
huga minn beygja,
ég á það eftir eitt
enn nú að deyja.
11.
Uggur sá angrar mig,
ég hlýt að styggja,
drottinn, svo þrávalt þig,
þennan heim byggja.
12.
Væri afstaðið stríð
stilltist sú hræðsla,
fullkomin bættist blíð
bartskerans græðsla.
13.
Jesú minn, leggðu lið,
láttu mig trúa
þér, heitt ég þess nú bið,
þar frá ei snúa.
14.
Holdsveikin þrýtur þá,
þinn sætleik greymi,
útför vil feginn fá
frá þessum heimi.
15.
Þín orð mitt lífga líf
líka þó deyi,
þar við óbilugt blíf,
bregðast þau eigi.
16.
Því verður þelið hraust,
þó dauðinn komi,
lukkast mér lofað traust
líka’ í guðs dómi.
17.
Eg veit að Jesús minn
upp kann mig vekja,
með holdi mín beinin
mun aftur þekja.
18.
Með sama sjónarhvarm,
sem hér nú væti,
sé ég hann sviptur harm
í sigur-kæti.
19.
Af er þá angistar
öll raun og mæða,
hrekst ég ei hrumur þar
í hrörnun klæða.
20.
Mína ég fundið fæ
fagnaðar glaða
sem blómgað sumar-fræ
sætra lauf-blaða.
21.
Djöfull og dólgar hans
dýrð þá ei fella,
sem hér í sorgardans
sífellt mig hrella.
22.
Því vil ég friðar-fús
frá hryggðar-djúpi
afleggja holdsins hús,
svo hyljist hjúpi.
23.
Lamb guðs, sem líf mér fann,
láttu mig vera
sáttan við sérhvern mann,
samt þig, minn herra.
24.
Gef þú mér góða menn
gröf mína taka,
og meðan anda enn
yfir mér vaka.
25.
Guð, lát mig engin orð
af munni leiða,
sem búa sálu morð,
sælu mig sneyða.
26.
Yfir allt annað hitt
unn mér að hreppa
hold og blóð helgast þitt
huggun ei sleppa.
27.
Jesú, guðs sanni son,
send mér til handa
þá hæstu heilla von,
heilagan anda.
28.
Fyrir stríð strangast þitt,
sterkasti dróttinn,
andlátið mjúkt gef mitt,
mér sé bær sóttin.
30.
Engan lát ótta’ af mér
afgengnum standa,
svæf þú mig sætt í þér,
sjálfum til handa.
31.
Láttu, guð, þekkan þinn
þjón einhvern vera,
foringja fróman minn,
fagran söng gera.
32.
Sem liðið lík og gröf
ljúft sé að blessa,
og láti’ á enga töf
orð guðs að messa.
33.
Launa þú sjálfur svo
söng þann og lestur,
drottinn, um tíma tvo,
trúr hirðir bestur.
34.
Hér með þig blíðan bið,
brunnur alls góða,
send þú þeim sífellt lið,
sem þar til stoða.
35.
Öðlist þeir eilíft gagn,
auðgist á foldu,
sem bera sveita magn,
að sópa á mig moldu.
36.
Sofnaður síðan þá
sæll um uppreistur
erfiði öllu frá,
af guði leystur.
37.
Allt hvað minn góði guð
gaf mér í heimi,
einn taki aftur við,
annist og geymi.
38.
Hann veri faðir fús
föðurleysingja,
miskunn og matar-hús
minna veslinga.
39.
Lýsi þeim lífs á braut,
linkind á breiði,
og svo úr allri þraut
um síðir leiði.
40.
Ei læt þeim eftir mig
auð, gull né silfur,
heldur, guð, helst bið þig
hjálpa þeim sjálfur.
41.
Ó, minn guð, mín er það
mjúk bæn og vonin,
þann hópinn þér tak að
þinn fyrir soninn.
42.
Eins meðan erum vær
öll hér á lífi,
þín blessuð náð sé nær,
við nauðum hlífi.
43.
Vort fátækt hafðu hús
í hendi þinni,
drottinn guð friðar-fús,
frjóvga það inni.
44.
Þín orð, þá bestu björg,
brauð, hús og klæði
gefi þín gæskan mörg,
guð, þolinmæði.
45.
Einn sértu, sanni guð,
sem með oss vendi,
að sækja allan auð
í þitt haglendi.
46.
Drottinn minn harðla heitt
helst þar um beiði,
hætt svo ei saki neitt,
sál héðan leiði.
47.
Herra, mig heiman bú
í hendur þínar,
leið mig í lífsins trú
um lífstíð mína.
48.
Ei láttu synda sið
saurga mitt hjarta,
svo megi sætt með frið
samviskan skarta.
49.
Hátt og djúpt heitum foss
hjartans útrenni
barn guðs, sem bar sinn kross,
í brjósti’ um mig kenni.
50.
Mjög hætt er marga stund,
minn hrellist hugur,
gef náð af góðri lund,
guð almáttugur.
51.
Eg trúi á þig fast,
almáttug vera,
þann skjöld fyrir skeytið hvasst
skal ég fram bera.
52.
Drottinn, ég þekki þig,
þér því betala
öldungis allan mig
án hjartans kala.
53.
Særðu og grættu geð,
guð, sem þér lyndir,
auðmjúk bæn mín er með;
minnst ei á syndir.
54.
Eg á mig ekki hér
í veröldinni,
drottinn, ég eign þín er
af miskunn þinni.
55.
Því veit ég, sér þinn sauð
sjálfs, þó hér arki,
þinn þekki allan auð
af eigin marki.
56.
Úlfsins seðst ekki kverk
af sálu minni,
þín höndin harðla sterk
hlífir hjörð sinni.
57.
Hér beygi’ eg hjartans kné,
hjálpar sárbæni,
rétt sem ein ambátt sé
upp til guðs mæni.
58.
Yfirgef ekki mig
í þinni bræði,
gef fundið geti’ eg þig,
guð, mitt hjálpræði.
59.
Frá einni eyktar stund
allt fram til hinnar
bíð ég með ljúfri lund
lífs komu þinnar.
60.
Gerðu nú, guð minn, snart
að gráti mínum,
börðum reyr bend ei hart
blóð-keyptum þínum.
61.
Höfuð mitt seka sé
sem kjöltu móður
lagt í þitt líknar kné,
lausnarinn góður.
62.
Burt mér ei bljúgum hrind
böðuls í hendur,
fætur þín faðmi bind,
frelsarinn kenndur.
63.
Öndin mín sýgur svo
sár þinna rista
eins og brjóst-brunna tvo
barnið ör-þyrsta.
64.
Mér gengur mergjar til
miskunn útdregin;
mitt angur mýkja vil
mjög hjartans feginn.
65.
Þaðan um eilíf ár
aldrei burt venda;
drottinn, þinn heiður hár
haldist án enda.
66.
Eia, þér, góði guð,
göfgun sé framen
um eilífð ár og síð,
amen, já amen.