Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Miserere mei Deus.

Fyrsta ljóðlína:Nú bið eg, Guð, þú náðir mig
Höfundur:Erhard Hegenwald
Bragarháttur:Átta línur (tvíliður) ferkvætt aabbccdd
(o)
(o)
(o)
(o)
(o)
(o)
(o)
(o)
Viðm.ártal:≈ 1575
Tímasetning:1555
Flokkur:Sálmar

Skýringar

Sálmurinn er upphaflega ortur á þýsku af samtímamanni Lúthers, Erhard lækni Hegenwald „Erbarm dich mein, o Herre Gott“ út af 51. sálmi Davíðs. Marteinn þýðir eftir danskri þýðingu (aukinni) „O, Herre Gud benaade mig“. – Þýðing Marteins var tekin upp í sálmabækur og alla grallara og sálma- og messusöngsbókina (Prestavillu) á Hólum 1742 (sjá PEÓl, bls. 53 og 133–134).
„Þennan psalm má syngja þá lík eru borin til grafar. Li. [!]“
1.
Nú bið eg Guð þú náðir mig,
nægt miskunnar, eg beiði þig
afplána öll [!] mín illsku hót,
eg veit mín brot svo mörg og ljót.
Illsku mína þú af mér þvo
og allar syndir líka svo
því eg meðkenni mína synd,
í mínum huga hún er ei leynd.
2.
Í mót þér alleina í morgun last,
mjög eg braut og syndgaði fast,
öll er þín ræða öruggt ráð
svo allir biðji þig um náð
því eðli vort er allt í synd
ellegar veri ei náðin reynd.
þú sigrar þá sem soddan trú
setja ekki í hjarta nú.
3.
Sé hér, getinn í synd eg var
svo mig hingað mín móðir bar;
allan sannleik elskar þú
og leynd þín ráð mér sýndir nú.
Þú hefur sýnt hverninn eg er,
haldinn í syndagirndum hér;
áður vissa eg ekki það
fyrr en þín viska mér bar að.
4.
Dreif á mig sjálfur, drottinn minn,
dýrðligt ýsóp og miskunn þín.
Snart kannt þú mig af syndum þvo
svo eg verði hvítara snjó.
Þetta ýsóp er þíns sonar blóð,
það oss hreinsar af synda móð.
Lát þú mig heyra þín lystug orð
svo léttist þau bein [!] sem hrygg voru gjörð.
5.
Sjá þú ekki til synda mín,
slétt og afmá illsku og pín.
Skapa mitt hjarta skært og hreint
og skýran anda ljóst og leynt,
útskúf mér ei frá ásján þín
en anda helgum halt til mín.
Gef mér aftur gleði og náð,
glaðan anda og stöðugt ráð.
6.
Vantrúuðum eg vísa vil
á veg þinn þér að snúast til,
frels mig, herra minn, hjálpræðis Guð,
af hættri blóðskuld og allri nauð.
Mínar varir, minn Guð, upp lát
að munnurinn lofi þig með gát.
Ef þú vildir offur vort fá
eg vilda það fram láta þá.
7.
Auðmjúka önd aktar Guð mest
og angrað hjarta hann líður best.
Sýon veit þú Guð sæmd og náð
svo Jerúsalem byggist með dáð.
Það er þín kristni kær og hrein,
kallaði þig að bæta mein;
þess háttar fórn að þú vilt fá
á þínu altari að láta sjá.
8.
Heiður sé Guði himnum á,
hann vill oss sína miskunn ljá.
Þar fyrir alltíð þökkum vér
að þín gæska hún er oss nær.
Guðs einka son, vort eilíft traust,
ætíð vér lofum með hjarta og raust,
anda helgum alltíð með
um allar aldir dýrð sé téð.