Söfn

Íslenska
Bragi
2520 ljóð, 1813 lausavísur
Kópavogur
2 ljóð, 14 lausavísur
Mosfells­bær
45 ljóð, 89 lausavísur
Borgar­fjörður
13 ljóð, 122 lausavísur
Dalasýsla
1 ljóð, 3 lausavísur
Húnaflói
725 ljóð, 5807 lausavísur
Skaga­­fjörður
26 ljóð, 17556 lausavísur
Haraldur (Svarfdælir)
334 ljóð, 311 lausavísur
Þingeyjar­­sýslur
4 lausavísur
Árnes­sýsla
71 ljóð, 901 lausavísa
Vestmanna­eyjar
2 ljóð, 26 lausavísur
Nynorsk
Skalde-Brage
103 ljóð, 17 lausavísur
Esperanto
Poetika retejo
284 ljóð, 19 lausavísur

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Staðtölur

1085 bragarhættir
2520 ljóð
1813 lausavísur
615 höfundar
561 heimild

Bragi

Útgefandi:
Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum.

Faglegur bakhjarl:
Óðfræðifélagið Boðn.

Ritstjóri:
Kristján Eiríksson.

Nýjustu skráningarnar


Vísa af handahófi

Skeiðreið fremstur halur hár
með harðar brár.
Bar þar hetju fákur frár
og fótaknár.
Sveinbjörn Beinteinsson

Bragarháttur af handahófi

o
o
o
o
o
Dæmi: Endurfundir
Að baki lágu löng og glötuð ár,
er loks í kvöld mér gafst að mæta þér.
Og æskan skein þér enn um glaðar brár.
Úr augum þér ég las þær sömu þrár
sem fyrsta sinn, er ung þú komst á móti mér.
Og vel ég man, hve mild þú varst og góð.
Hve minning þín í hvítum ljóma skín!
Og þér ég söng hvern æsku minnar óð,
og ef ég söng um blóm og stjörnum ljóð,
það voru líka kvæði sem ég kvað til þín.
Svo fórstu burt og brjóst mitt harmur skar.
Og borið hef ég síðan óraleið
í sárum huga söknuð alls, sem var.
Ég svip þinn mundi, hvert sem fót minn bar.
Að baki hvers míns harms og gleði mynd þín beið.
Og þótt mér finnist fátt um margt, sem brást,
og forðum sýndist óbætandi kvöl,
ég man hve sárt, hve sárt ég brann af ást.
Hve seytján ára hjörtu megna að þjást!
Þau þjást af ást og eiga sjaldan annars völ.
Og loksins, þegar eftir svo mörg ár
eitt augnablik mér gafst að hitta þig,
ég hefði vænzt, að hníga myndu tár,
að harmsins djúpi, reginmyrki sjár,
á ný með fornum styrkleik myndi streyma um mig.
Þess hafði ég vænzt. En hljóð var tregans raust,
og hjarta mínu söknuðurinn brást.
Mig skar það eitt, hve grimmt og gæfulaust
um gróður hjartans næðir lífsins haust,
að megna ekki, eins og fyrr, að unna og þjást.

Tómas Guðmundsson