Söfn

Íslenska
Bragi
2520 ljóð, 1813 lausavísur
Kópavogur
2 ljóð, 14 lausavísur
Mosfells­bær
45 ljóð, 89 lausavísur
Borgar­fjörður
13 ljóð, 122 lausavísur
Dalasýsla
1 ljóð, 3 lausavísur
Húnaflói
725 ljóð, 5807 lausavísur
Skaga­­fjörður
26 ljóð, 17556 lausavísur
Haraldur (Svarfdælir)
334 ljóð, 311 lausavísur
Þingeyjar­­sýslur
4 lausavísur
Árnes­sýsla
71 ljóð, 901 lausavísa
Vestmanna­eyjar
2 ljóð, 26 lausavísur
Nynorsk
Skalde-Brage
103 ljóð, 17 lausavísur
Esperanto
Poetika retejo
284 ljóð, 19 lausavísur

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Staðtölur

1085 bragarhættir
2520 ljóð
1813 lausavísur
615 höfundar
561 heimild

Bragi

Útgefandi:
Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum.

Faglegur bakhjarl:
Óðfræðifélagið Boðn.

Ritstjóri:
Kristján Eiríksson.

Nýjustu skráningarnar


Vísa af handahófi

Hver mun leysa helgar fósturslóðir,
eins og skyldan ákaft bauð,
undan slíkri heljarnauð.
Sveinbjörn Beinteinsson

Bragarháttur af handahófi

o
o
o
o
o
o
Dæmi: Ólafur Guðmundsson frá Sköruvík
Þú komst hingað ungur með áhug og þor
þar auðfundna gæfu við höldum,
Þar samkepnin fossar, sem fjallá um vor,
frá fjár-plógsins málmrifjum köldum,
þú lagðir þar fram í – en flughált er spor,
og frostkalt er niðr’í þeim öldum.
Þú hræddist ei svelg þann er sveif þig um kring
með sogi, á hylnum þeim dökkva,
því höndin þín væri svo vösk og svo slyng
að við myndi allstaðar hrökkva,
Og fleytti svo einbeittum Íslending,
sem örðugt í kaf væri að sökkva.
Þó sjálfum þér bægði oft straumur frá strönd
síst stóð á að hjartað þitt gegndi,
að rétta þeim bróðurþels bjargandi hönd,
sem barst á, og lífshætta þrengdi,
að styðja þau framfara og félagsbönd,
sem fámennið islenska tengdi.
Þú sneiðst ekki í orðskvið þá amlóðaspá:
að örðugt sé fráleitt að vinnast –
og kringum þá fylgni og framtak þér hjá
sú forystuvon hefir tvinnast
sem lætur þig sálaðan sveitung á
með söknuð og virðingu minnast.
Þú kveiðst ekki óreyndu – en sú kom um síð,
er sviplega varð þér að grandi:
Hún Red Deer in fjallborna, frostköld og stríð,
með flúðum og straumiðu bandi,
Því hún varð þér þróttmeiri á þrekrauna tíð –
en þá var samt örskammt að landi.
Enn streymir fram áin um aldræna braut
frá ísköldu jöklanna riði,
og gröf sína dýpkar í dalanna skaut
með dimmum og skjálfandi niði,
hún syngur um tálmanir, þrekvirki, þraut –
en þú býrð i eilífum friði.

Stephan G. Stephansson