Söfn

Íslenska
Bragi
2520 ljóð, 1813 lausavísur
Kópavogur
2 ljóð, 14 lausavísur
Mosfells­bær
45 ljóð, 89 lausavísur
Borgar­fjörður
13 ljóð, 122 lausavísur
Dalasýsla
1 ljóð, 3 lausavísur
Húnaflói
725 ljóð, 5807 lausavísur
Skaga­­fjörður
26 ljóð, 17556 lausavísur
Haraldur (Svarfdælir)
334 ljóð, 311 lausavísur
Þingeyjar­­sýslur
4 lausavísur
Árnes­sýsla
71 ljóð, 901 lausavísa
Vestmanna­eyjar
2 ljóð, 26 lausavísur
Nynorsk
Skalde-Brage
103 ljóð, 17 lausavísur
Esperanto
Poetika retejo
284 ljóð, 19 lausavísur

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Staðtölur

1085 bragarhættir
2520 ljóð
1813 lausavísur
615 höfundar
561 heimild

Bragi

Útgefandi:
Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum.

Faglegur bakhjarl:
Óðfræðifélagið Boðn.

Ritstjóri:
Kristján Eiríksson.

Nýjustu skráningarnar


Vísa af handahófi

Ýmsir vaka allar nætur,
öðrum reynist svefninn vær.
Alltaf þegar einhver grætur
annar gleðst af því og hlær.
Jón Sigfússon Bergmann

Bragarháttur af handahófi

Dæmi: Frásaga
Litfríður unga í loftsalnum er.
Læðist að nóttin, en dagurinn fer
hins vegar hnattar að ljóma.
Tendrar hún ljós og að ljóranum ber.
Löngun í brjóstinu hagræðir sér,
þögul, við þankana tóma.
2. Vænsta og tryggasta vininn hún á
og væntir að komi í húminu sá
ástanna blómstur að binda.
Frammi við gluggann stóð Fríður að gá,
fjörður á milli því bæjanna lá
með ábreiðu er ísarnir mynda.
3. Vilmundur ljósið í ljóranum sér,
leggur á fjörðinn, sem þakiður er
ísum, og hefur á hlaupi.
Ástin, í brjósti sem innra hann ber,
aðgæslu rekur úr húsi frá sér.
Hún dofnar, ei dýrt þó hún kaupi.
4. Á hálfnuðum firði hann hrasar í vök
(hál eru og óstöðug vatnanna þök),
hyldýpið honum við tekur.
Engin þar heyrast hins einmana kvök,
að umbrotum sterkustu hjálpin er lök,
því Ægir er illverka frekur.
5. Hann skýtur upp höfði og hvörmunum brá,
heitmeyna og ljósið í glugganum sá
og þessum orðum fram stundi:
„Komdu, mín blíðasta, og búðu mér hjá.
Að byggðunum þínum eg komast ei má.“
Hann sökk nú að síðasta blundi.
6. En öndin, hún líður, sem elding fram ber,
iðar um gluggann, þar meyjuna sér,
en hún fær að heyra þann vanda:
„Vilmundur sokkinn í vötnunum er.“
Við það í öngvit hún hnígandi fer
og nær ekki oftar að anda.
7. Líkaminn kólnar því lífið fram flýr.
Losnar því öndin og skjótlega snýr
þangað sem hittir hún hina.
Elskunnar varmi, hann verður þeim nýr,
viðkvæmur, trúfastur, syndlaus og hlýr.
Sungu þá verurnar vina:
8. „Við erum andar og vefjumstum því
veru og einingu sífellda í,
af föðurnum frelsinu gladdir.“
Þau liðu og liðu, nú skýla þeim ský,
og skýjanna bólstrunum heyrði eg í
eyrunum ilmandi raddir.

Sigurður Breiðfjörð