Söfn

Íslenska
Nynorsk
Esperanto

Persónuvernd:

Vefurinn safnar engum upplýsingum um notendur sína. Leturgerðir eru frá Google sem skráir notkun á þeim.
Vefkökur (cookies) eru aðeins notaðar til þess að halda utan um innskráningar þeirra sem annast efnisstjórn.

Flokkar

Allt  (725)
Ástarljóð  (8)
Biblíuljóð  (3)
Eftirmæli  (11)
Gamankvæði  (12)
Háðkvæði  (5)
Heilræði  (1)
Hindisvík  (2)
Húnaþing  (7)
Húnvetningar  (6)
Jóðmæli  (1)
Jólaljóð  (2)
Kappakvæði  (1)
Lífsspeki  (2)
Ljóðabréf  (6)
Náttúruljóð  (47)
Rímur  (1)
Sagnakvæði  (1)
Sálmar  (2)
Skáldsþankar  (30)
Strandir  (2)
Söguljóð  (10)
Tíðavísur  (1)
Tregaljóð  (2)
Þululjóð  (1)
Ævikvæði  (2)

Sveinn skáld Hannesson frá Elivogum. Minning.

Fyrsta ljóðlína:Þegar lúinn muna minn
Heimild:Kvöldskin. Ljóð. bls.91-93
Viðm.ártal:≈ 1925
Tímasetning:1950

Skýringar

Í þriðja erindi kvæðisins er vísað til kvæðadeilna þeirra Hjálmar og Sveinn frá Elivogum. Spunnust þær af vægast sagt neikvæðum viðbrögðum Sveins við fyrstu kvæðabók Hjálmars, Geislabrot 1928. Er gerð grein fyrir því og birt sýnishorn af kappkviðlingunum á bls. 119-128 í heimild.
Þegar lúinn muna minn
myrkurbúið svekkti,
ef var knúinn óður þinn,
arnar-súginn þekkti.

Fyrst þú hleyptir Heljarslóð
hauður dáins valla,
maklegt er ég lítið ljóð
láti til þín falla.

Ekki skal ég erfa það,
óðar fyrr á þingi
þó að reiddir bæsingsblað
bróður hagyrðingi.

Löngum bar þitt lífsins tafl
lága stöðu á borði,
þó að ekki þryti afl
þínu haga orði.

Glögg voru þín gáfnamót,
giftan hál á vegi,
þeim er oftar þungt um fót,
sem þrammar snjóa vegi.

Oft er það, að örlög duld
óhöppunum valda,
þó mun enginn þurfa skuld
þinna vegna’ að gjalda.

Þó þeir eigi vonarvor,
verður sleipt í halla
þeim, sem klífa klakaspor
kletta meginfjalla.

Lífs í erjum úti hér
oft á gatnamótum
hefir eflaust ungum þér
orðið kalt á fótum

Þekktir ekki’ að hopa heim
hörðum undan vindum,
þú varst alltaf ein af þeim
útilegukindum.

Áttir hvassa yfirsýn,
aftur misjöfn launin, –
hnitmiðuðu höggin þín
hittu rétt á kaunin.

Kalt þá norna kyljan svall,
hvesstur sinnishótin,
sóknarreifur, svarasnjall
sóttir leiðarmótin.

Þegar mín er þrotin dvöl,
þennan geng ég veginn,
svo við drekkum sónaröl
saman hinumegin.
     ––
Geymast lengi gullin hans,
gróður í andans haga,
Elivoga útlagans,
eins af sonum Braga.